دانش سازمانی ترکیبی از تجربیات فردی و جمعی درون سازمان است که به صورت آشکار و ضمنی شکل می‌گیرد؛ این دانش پایه‌ای است که سازمان‌ها برای بهبود عملکرد و رسیدن به اهدافشان به آن اتکا می‌کنند. سازمان‌ها دانش آشکار را از طریق مستندسازی، فرآیندها و سیستم‌ها ذخیره کرده و دانش ضمنی را با ایجاد تعامل، یادگیری فردی و استخراج تجربیات منتقل می‌کنند. با مدیریت مؤثر این دانش، سازمان‌ها می‌توانند اشتباهات گذشته را تکرار نکنند، بهره‌وری را افزایش دهند و نوآوری را تسریع نمایند. دانش سازمانی نه تنها ابزار رقابتی قوی است بلکه زیربنای سازمان یادگیرنده و توسعه پایدار در محیط‌های تغییرپذیر به شمار می‌آید.